ยังอยู่....

ครั้งหนึ่ง เริ่มเปิดและเขียนบล็อก ก็เพียงเพราะต้องการภาพ 1 ภาพ ไปประกอบการเขียนหนังสือ เมื่อเขียนจบ ก็คือจบ ผ่านวัน ผ่านคืน ก็นานหลายปีทีเดียว จนลืมไปเลยว่า เคยมีพื้นที่ขีดเขียนส่วนนี้อยู่ ที่จริงแล้ว คุ้นๆ ว่ามีอีกหนึ่งบล็อก ที่น่าจะมีข้อความมากกว่านี้ แต่ก็..จำไม่ได้ว่าใช้ user ไหน อีเมลไหน คงต้องไปนึกทบทวนความหลังก่อน นั่นแหล่ะนะ....ที่เรียกว่า ความทรงจำ ที่ขาดหายไป เมื่อหมดประโยชน์ วันนี้.... แวะผ่านมา เพราะได้เข้าไปอ่านบล็อกของเพื่อนคนหนึ่ง ก็เลยนึกขึ้นได้ว่า เราก็เคยมีนี่ มันอยู่ไหนหล่ะ... เคาะไป เคาะมา ก็เจอะเจอบล็อกนี้ ที่เข้ามาแบบ Auto ไม่มีการใน Password ใดๆ ถ้าต้องใส่นะ... อย่าถาม ลืม!!

Thank You

ขอบคุณ...

... คำสั้นๆ แต่มากความหมาย
... ที่บางคนบางครั้งยากนักจะเอื้อนเอ่ย
... หรือบางทีบางเวลาก็ละเลย
... ไม่คุ้นเคยในคราวที่ผ่านมา